Het werk onderzoekt de spanning tussen natuurlijke processen en menselijke ingreep. Het karkas van een overleden roofvogel, gevonden in de natuur, is ingegoten in epoxy en onderdeel geworden van het schilderkundige geheel. Daarmee wordt ontbinding vertraagd en krijgt het materiaal een nieuwe staat van bestaan. De boomachtige vorm fungeert als dragende structuur waarin schildering, object en conservering samenvallen.